ഏകാന്തത-ഒരിക്കല് അതെന്റെ വീടായിരുന്നു;ഇന്നു ഞാന് അതിന്റെ വീടായിക്കഴിഞ്ഞുഅരൂപിയെങ്കിലും ഒരൊഴിഞ്ഞ നെല്ലറപോലെഅതെന്നുമെന്നും എന്നില് സ്ഥിതിചെയ്യുമെന്ന് ഞാനറിയുന്നു;ഘനമില്ലാത്തതെങ്കിലും അതിന്റെ ഭാരത്താല്എന്റെ കാലുകള് തളരുന്നതും ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നുവായനക്കാരാ, പറയൂ, ഞാന് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നുവോ,അതൊ, പിന്നാട്ടാണൊ എന്റെ ഈ യാത്ര?എന്റെ വിരുന്നുകാര് എന്റെ കണ്ണുകളെ അവഗണിച്ച്വെള്ളിമോതിരങ്ങളണിഞ്ഞ കാല് വിരലുകളെ മാത്രംനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുതലേന്നാള് പഠിച്ചുവെച്ച സ്നേഹവചനങ്ങള്എന്റെ ഉമ്മറത്തളത്തില് വെച്ച് അവര് വിസ്മരിക്കുന്നുയാത്ര പറഞ്ഞു പോയതിനു ശേഷവും പടിവാതില്ക്കല് അവരോരോരുത്തരും ഒരു നിമിഷം തങ്ങിനില്ക്കുന്നു;എന്തോ ഓര്ത്തെന്നപോലെ അവര് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നുപക്ഷെ, അവര് മടങ്ങുന്നില്ല, ഒരിക്കലുമവര് മടങ്ങുന്നില്ലഅവരുടെ കാല്വെപ്പുകള് നിരത്തില്ക്കൂടിഅകന്നകന്നു പോവുന്നു, എന്നില്നിന്നകന്നകന്നു പോവുന്നുഎന്റെ ഇരുമ്പുഗേറ്റിന്റെ തേങ്ങല് മാത്രംപിന്നീട് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില് ഞാന് കേള്ക്കുന്നു(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പ് - 1985 നവംബര് 3-9 - കമലാദാസ്)
>
ലോഡുചെയ്യുന്നു...